قرآن کریم.
نهج البلاغه. (1368). سید رضی، محمدبن حسین (گردآوری). ترجمه و شرح سید علی نقی فیضالاسلام. تهران: سازمان چاپ و انتشارات فقیه (تالیفات فیض الاسلام).
آلپورت. پستمن. ( 1374). روان شناسی شایعه. ترجمه ساعد دبستانی. تهران: سروش.
ابن اعثم الکوفی. (1411). الفتوح. تحقیق على شیرى. بیروت: دارالأضواء.
ابن بابویه، محمد بن علی. (1378ق). عیون أخبار الرضا. تهران: نشر جهان.
بهرامی، محمد. (1383). «آسیبشناسى شایعه در قرآن». پژوهشهای قرآنی. 10(37-38). صص: 70-95.
جعفریان، رسول. (1381). حیات فکرى و سیاسى امامان شیعه b. چاپ ششم. قم: انصاریان.
جوادی آملی، عبدالله. (1393). تفسیر تسنیم. چاپ سوم. قم: اسراء.
حاجی زاده. یدالله؛ صفری فروشانی، نعمت الله. (1399). «گمانههای جواز اباحهگری خطابیه و مواجهه امام صادق g با آن». سیره پژوهی اهل بیت b. دوره6. شماره11. صص: 57 – 73.
حسینى طهرانى، سید محمدحسین. (1426ق). امامشناسى. چاپ چهارم. مشهد: علامه طباطبایى.
حسینی علی آباد، سیدروح الله؛ ابوطالبی، مهدی. (1397). «نگاه قرآنی به «شایعه» و «شبهه»، دو روش نفوذ فرهنگی دشمن از طریق رسانه». معرفت. سال بیست و هفتم. شماره 247. صص: 59 - 68.
ﺧﻨﯿﻔﺮ، ﺣﺴﯿﻦ؛ ﺑﺮدﺑﺎر، ﺣﺎﻣﺪ؛ زارﻋﯽ، رﯾﺤﺎﻧﻪ. (1391). «ﺑﺎزﮐﺎوی روانﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﺷﺎﯾﻌﺎت ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ و اراﺋﻪ راهکارهای ﮐﺎرﺑﺮدی ﺟﻬﺖ ﮐﺎﺳﺘﻦ آن». راﻫﺒﺮد. داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان. ﺷﻤﺎره 7. صص: 61 – 82.
دانشکیا، محمد حسین. ( 1393). نگاهی دیگر به تاریخ در قرآن. قم: نشر معارف.
راغب اصفهانى، حسین بن محمد.( 1412 ق). مفردات ألفاظ القرآن. بیروت: دارالشامیه.
راوندى، قطب الدین سعید بن هبة الله. (1409ق). الخرائج و الجرائح. قم: مؤسسه الامام المهدی f.
طباطبایی، محمد حسین.(1378). المیزان. ترجمه محمدباقر موسوی. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه دفتر انتشارات اسلامی.
طبرسى، فضل بن حسن. (1372). مجمع البیان فی تفسیر القرآن. چاپ سوم. تهران: ناصر خسرو.
طبری محمد بن جریر. (بیتا). تاریخ الأمم و الملوک. بیروت: بینا.
عرفان، امیرمحسن. (1394). «شاخصهشناسی مواجهه ائمه b با مدعیان دروغین مهدویت». انتظار موعود. شماره50. صص: 119 – 146.
غروی نائینی، نهله؛ نیلساز، نصرت؛ پنبهدانهزاده، فاطمه. (1391). «شایعه در قرآن و روایات و امنیت جامعه». لسان صدق. دوره 1. شماره3. صص:1 – 17.
فراتی، محمدمهدی. (1395). «شایعه و شایعهپراکنی و راههای مقابله با آن از منظر قرآن و روایات». پایاننامه سطح سه حوزه علمیه قم. مرکز مدیریت حوزه علمیه قم.
قرشى، علىاکبر. (1371). قاموس قرآن. چاپ ششم. تهران: دارالکتب الاسلامیه.
قمى، على بن ابراهیم. (1404 ق). تفسیر القمی. محقق موسوى جزائرى. چاپ سوم. قم: دار الکتاب.
کشی، محمد بن عمر. (1404ق). اختیار معرفة الرجال. قم: مؤسسة آل البیت b لإحیاء التراث.
کلینى، محمد بن یعقوب. (1407 ق). الکافی. محقق علی اکبر غفارى و محمد آخوندى. چاپ چهارم. تهران: دار الکتب الإسلامیة.
کفشکنان، مردانی (گلستانی)، مهدی. (1393). «تحلیل تطبیقی نامههای امام علی g به معاویه با آیات نفاق قرآن». حدیث اندیشه. دوره9. شماره 18. صص: 77 - 100.
مسعودی، علی بن حسین. ( 1409). مروج الذهب. قم: مؤسسة دار الهجرة.
معارف، مجید؛ میرزایی، مجتبی؛ فراهانی، فاخره. (1393). «زمینههای شکلگیری شایعه و راهکارهای مقابله با آن از نگاه قرآن». مطالعاتروش شناسی دینی. سالاول. شماره اوّل. صص: 107 – 121.
مفید، محمد بن محمد. ( 1413 ق). الإرشاد فی معرفة حجج الله على العباد. قم: مؤسسه آل البیت b.
مکارم شیرازى، ناصر و همکاران. (1374). تفسیر نمونه. تهران: دار الکتب الإسلامیة.
موسویپور، سیدمحمدحسین. (1402). «آسیبشناسی روانشناختی شایعه و راهکارهای مواجهه با آن در قرآن کریم». پژوهش نامه معارف قرآنی. سال 14. شماره 53. صص: 129-168.
نورى، حسین بن محمد تقى (محدث نوری). (1408ق). مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل. قم: مؤسسه آل البیت b.
یعقوبی احمد بن اسحاق.(بیتا). تاریخ الیعقوبی. بیروت:دار صادر.
یوسفی غروی، محمدهادی. (1417ق). موسوعه التاریخ الاسلامی. قم: مجمع اندیشه اسلامی.
